تقدیم به یک دوست

من دلتنگ تو  ، تو دلگشاي ديگري

در مکتب عاشقان کي روا باشد ؟

من دست تو گيرم ، تو پاي ديگري

زماني خنده هايت آشنا بود     براي زخمهاي من دوا بود

 ميان اين همه آيينه و سنگ        شکستن ابتداي ماجرا بود 

 کسيکه دستهايش راتکان داد        نگاهش ساده وبي ادعابود 

    قدم ميزد ميان عطر گلها        کسيکه سرنوشتش مثل ما بود

  کسيکه ساده وهمرنگ درياست          به چشمان سياهت مبتلا بود

عشق،آن عیسای مصلوب است
برصلیب شهوت ننگینمان،درمیخ
خون این عیساست،کالوده زمین داغ بستررا
خون این عیسای بی تاریخ.
کس چه میداند؟
شاید ارلیلی به مجنون کام دل میداد
عشق اوچون عشق ما،ازیک ژتون هم،بی بها تربود
یااگرشیرین کنارپیکرفرهاد میخوابید
تیشه اش چون شاخه های خشک – بی بربود
اعترافی سخت ننگین ست
اینکه مااحساس خون را،جای قلب گرم
درکمرگاه صبورخویش مییابیم
یابجای آنهمه سجاده های بافته ازصوف
روی این آلوده با خون،بسترصدرنگ میخوابیم.
درکدامین کوه،آن پیغمبر پاکیزه دل،خفته ست
کزخداهرگز، بزاریها نخواهد خواست:
یک شب شیرین،بیاساید،
درپناه خیمه ی کوتاه پستان بند معشوقش؟
ماچه بدبختیم
کانهمه شعروسرودآسمانیمان
ورد این هرجائیان نیمه شبهای خیابانهاست.
روحمان،چون فاضلاب شهر،گندآلود
حجله ی رؤیایمان،سرشارازرانهاوپستانهاست.
مادخیل آرزوهارا،
برضریح آلت بی آبروی خویش میبندیم .
ما میالائیم ومیخندیم.
عشق،آن عیسای مصلوب است
گرمی هربوسه اش،چون میخ
برصلیب شهوت پُرتاب،میدوزد
حلقه هم،چون حلقه ی زنجیر
پنجه اش را با طلسم ننگ،میسوزد.
دوستت دارم چه نفرین دروغینی ست.
دوستت دارم چه نفرینی ست.
درد ما اینست:
- درد این نسل گناه اندیش –
عشق هم درما نمی روید.
ماچوآن درندگان ازهوس سرشار
میدریم ودورمیریزیم.
عشق ما،این جنده بازیهای چرکینست
عشق ما،اینست!

روزگاری عشق حرف سال بود

هر دلی دارای شور و حال بود

هیچکس از آشنایی کم نداشت

عاشقی رایج ترین منوال بود

روزهای کودکی یادش بخیر

آفتابی در تمام سال بود

من نشستم زیر شاخ لحظه ها

در کنارم زندگی سیال بود

دست بردم تا بچینم میوه ای

                                                      زندگانی آرزویی کال بود

این جوانه های باغ زندگی

این شکوفه های عشق

از سموم وحشی کدام شوره زار

رفته رفته خار میشوند؟

این کبوتران برج دوستی

از غبار جادوی کدام کهکشان

گرگ های هار میشوند

تا كه پاى از منجلاب آرى برون

روتو غزلت بهر خود گيراى جوان

تا كه سالم ماندت جسم و روان

وه چه آلام و ستمها ديده ام

وه چه آزار و محنها ديده ام

گر رفيقى با توگردد مهربان

زان حذر كن تا كه برنارى زيان

روصديقى بهر خود پيدا بكن

تا كشاند مر تو را اندر جنان

تنها در عمر خود يارى نديد

از كسى هرگز وفادارى نديد

اى كه باشى دائما در مدرسه

روز و شب اندر خيال و وسوسه

سعى كن بهر عمل نى علم خشگ

تا كنى تحصيل از آهوى مشگ

رو خاموشی لبهام جز اسم تو کسی نیست

تو قلب من عزیزم هیچکسی جای نداره

دل عاشقم جز تو هیچکسی دوست نداره

 بی حسرت از جهان نرود هیچکس             الا شهید عشق از تیر کمان دوست

آواز خوش هزار تقديم تو باد

گويند که لحظه اي است روئيدن عشق

آن لحظه هزار بار تقديم تو باد

بين من و عشق تو ولي فاصله ايي نيست

گفتم كه كمي صبر كن و گوش به من كن

گفتي كه بايد بروم حوصله ايي نيست

پرواز عجب عادت خوبيست ولي حيف

تو رفتي و ديگر اثر از چلچله ايي نيست

گفتي كه كمي فكر خودم باشم و آن وقت

جزء عشق تو در خاطر من مشغله ها نيست

رفتي تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله ايي نيست

من که رسوايت شدم
مي نويسم بر درخت
مي نويسم در هوا
يا به روي سنگ سخت

مي نويسم از غمت
شمع و پروانه شدم
چند روزي مي شود
باز ديوانه شدم